Ik ben al jaren onderweg en nog steeds niet thuis…

Na vier jaar van ziekte en onzekerheid werd ik gediagnosticeerd met de ziekte M.E (MyalgischeEncephalomyelitis) acht jaren gingen voorbij en drie jaar geleden kreeg ik dan de uiteindelijke diagnose: Lyme Co-infectie’s en EBV

Wat dit nummer mij verteld is acceptatie. Over zo veel mogelijk nog willen genieten van de mooie dingen. Maar ook over het verdriet en de onzekerheid van ziek zijn zonder duidelijke diagnose. Zonder te weten welke behandeling je beter(der) maakt. Hoe met zo’n heel pakketje om te gaan? “Wat als je al je tranen inslikt op een dag?” zingt ze aan het eind van het liedje. Ik laat nu voor het eerst mijn kwetsbare “Jellie=ziek” kant zien. Ik vraag om hulp. Ik-wij, mijn gezin doet mee aan Lopen voor Lyme en wel hierom:

“Ik ben al jaren onderweg maar nog steeds niet thuis”

“Lopen voor Lyme” kwam precies op het goede moment voor mij, op een keerpunt. Mijn partner en ik hebben geprobeerd te leven met mijn ziek zijn. Zo goed mogelijk. Het feit dat ik hem soms opbelde van zijn werk om onze dochter van school te halen omdat ik te ziek was. Het feit dat ik overblijf voor haar regelde omdat het ophalen en heenbrengen teveel energie kostte. Verjaardagsbezoeken, kerstdagen, het huishouden- we probeerden het samen te managen. Ondanks alles zoveel mogelijk te genieten van wat wel lukte. Ik volgde therapieën, behandelingen… Maar na een jaar van steeds meer verlies en een steeds groter gemis van alles, werd het mij duidelijk: Het gaat alleen maar slechter met mij. Bang voor verdere achteruitgang, luid ik nu de noodklok. Voor mijn partner die al vijftien jaar mijn steun en toeverlaat is. Voor mijn dochter waar ik zielsveel van houd en die haar mama soms mist. Ik wil zo graag in hun leven zijn.

Dankzij deze actie hoop ik meer vrijheid terug te krijgen en weer meer te leven. Wij samen. Er is nog zoveel wat ik wil doen en ik heb nog zoveel te geven. Ik ben al jaren onderweg en aan huis gekluisterd. Ik ben onderweg maar op een dag kom ik weer thuis.

 

Lopen voor Lyme-Team Jellie &  Facebook-Team Jellie

 

Eefje de visser: In het gras

Ik ben al dagen onderweg en nog steeds niet thuis
ik dwaalde rond van herfst naar winters weer
en wilde weer de warmte van een huis
en ik rechtte mijn schouders telkens
als het me te zwaar viel
en ik viel achterover in het gras
achterover in het gras

en nacht werd dag en dag werd nacht
dat vond ik echt zo goed bedacht
ik wachtte af, verwachtte dat
de pijn van nergens thuis te zijn
een klein beetje werd verzacht
terwijl ik daar lag in het gras
alsof ik dacht dat dat genas
als ik mijn zorgen hier vergat
een klein huisje in m’n hart vond
en er verder niet bij stil stond
dat ik er eigenlijk niet omheen kon
of kan

want ik viel achterover in het gras
en zag wat het belangrijkste was
m’n leven draait als dag en nacht
was dat niet wat zo prachtig was

oooh, hmm, oooh

licht werd donker en weer licht,
dat vond ik echt zo’n mooi gezicht
en keer op keer op keer weer hoopte ik dat
dat dan het gewicht een klein beetje kon verlichten
want ik wilde wat ik miste niet echt missen
wat ik voelde niet echt voelen maar ik wist dat
ik me vergiste als ik dacht dat ik daar liggend in het gras
ineens een beter leven had
en ik heb zo lang gedacht dat de dagen simpel waren
als ik steentjes raapte waar ik kon
totdat het me te zwaar werd en dan leegde ik
m’n zakken ik vergat waarmee ik zat
dat was totdat ik me bedacht dat als je al je tranen inslikt op een dag….

Hmmm, oooh, hmmm

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s