Voor een week een kijkje in mijn leven filmpje

Naar aanleiding van een week filmpjes en foto’s maken vorige week om te laten zien hoe een week er voor mij als chronisch lymepatient uitziet, kwam ik op het idee een videocompilatie te maken met meer sfeerfoto’s en beelden ( en muziek) om mijn dagelijks leven in te vertalen. Dit heb ik vooral ook gedaan om tevens om een stukje awareness te creëren. Mensen met een onzichtbare ziekte zoals chronische lyme & Co hebben vaak te maken met veel onbegrip.

Bij deze vraag ik ook of je de petitie zou willen tekenen ” Chronische lyme verdient Ilads richtlijn” Klik daarvoor op de link voor meer info en het ondertekenen ervan.

Alvast bedankt!

Lfs Jellie

Advertenties

Het gaat zeker wel goed he? Anders liep je hier niet.

Vanmiddag heb ik sinds een tijdje de auto weer even gepakt en ben ik naar Hoogkerk gereden (14 min) daar hebben we gewandeld (heerlijk) en zijn we naar de Lidl geweest (ons fruit en groente voor de slowjuice en de noten voor mijn granola waren op) Dat ik de auto pak en ergens naartoe rijd is iets wat niet vaak gebeurd. Gezien ik ook nog eens 24/7 thuis ben. Ik heb de hele ochtend in bed gelegen en ben dus vanmiddag wat gaan doen. We zijn ongeveer 1,5 uur weggeweest en toen voelde ik mij te slecht en nu lig ik sinds een uur of half 5 weer in bed. Ik denk wel eens aan iemand die ik een keer zag toen ik aan het wandelen was ergens. Ze zei “Hoe gaat het met je?” (lastig om hier soms een kort luchtig antwoord op te geven zo een twee drie) Maar ze was mij al voor, “nou ws gaat het wel goed he? Anders liep je hier niet”…

Daar denk ik wel eens aan.

wandelen18mei.jpg

Wat ik hiervan denk? Nou ja voor mij kwam zo’n gedachte niet als verrassend maar meer het feit dat ze het zo uitsprak. Het was een soort van bevestiging in mijn vermoedens wat veel mensen toch schijnen te denken. Het is jammer dat “ze” niet verder vragen, misschien is het wel zo dat diegene gewoon probeerde aardig te zijn niet goed wist wat te zeggen? Of misschien wil diegene er eigenlijk niets van weten, ook prima. Meer wil ik er zelf ook niet teveel van denken maar een soort van eenzaamheidsgevoel geeft het wel…

Ik weet en begrijp hoe mijn lijf mijn voorkomen mij en iedereen weer even voor de gek lijkt te houden. Hoewel ik nu natuurlijk wel beter weet trap ik er soms nog steeds in, zal het nu dan echt? Ik zal even later, straks, who knows when en hoe lang, op enig moment weer ziek in bed liggen naar gelang de inspanning al zegt dat soms ook helemaal niets.

Ik geniet, oh jaaaa zekersteweten van alles wat er lukt maar gewoon soms, heel soms op een zwak moment als het dan maar even zo ieniemienie is dat wat ik kan, de mensen “het” niet lijken te snappen of verongelijkt zijn. De prijs van mijn “doodnormale” uitje toch wel erg hoog blijkt achteraf en ik ziek in bed lig dan denk ik er toch wel weer eens aan.

Helaas, niet dus…

4 mei Nationale Dodenherdenking

Elke 4 mei kijk ik de Nationale dodenherdenking op de televisie en ben ik opnieuw geraakt en verdrietig van alle verhalen, van beelden op de televisie en in de media. Steeds minder mensen zullen het kunnen navertellen, op een dag zal er niemand meer zijn die de 2e wereldoorlog zelf heeft meegemaakt. Elk jaar opnieuw wordt ik geraakt door hun aangrijpende en niet te bevatten verhalen, elk jaar komen er weer nieuwe verhalen bij deze verhalen moeten levend blijven. De Nationale dodenherdenking…

Vanavond ging onze dochter voor het eerst actief 4 mei herdenken samen met haar scouting. Geruime tijd stond ze samen met alle andere scouts met een fakkel langs de kant van de weg. Een stille tocht, 2 minuut stilte, verschillende toespraken en kransleggingen. Ik kon er niet bij zijn zoals met zoveel dingen…

Ik ben zo trots op haar…

IMG-20160504-WA0005-01-01 (1)